با اخباری که در این چند روزه از مذاکره و توافق در تهران و اسلام‌آباد و حتی دوحه و واشنگتن و رسانه‌های مختلف خارجی و داخلی (با منابع مشخص و نامشخص) می‌خوانیم و می‌شنویم، امیدها به توافق و پایان جنگ افزایش یافته و حتی در بازار ارز و طلا هم انعکاس داشته است. اما شگفت آن که اقلام حیاتی و کالاهای اساسی که با معیشت و زندگی روزمره طبقات متوسط و فقیر سر و کار دارد، در بازار یک ریال هم پایین نیامد و هرچند سیر صعودی کاهش مختصری پیدا کرده است. این نشان می‌دهد که مردم و دولت در ایران، دوران دشواری پیش رو دارند و به سرعت باید خود را آماده تطبیق با شرایط تازه کنند.

رئیس جمهور خوشبختانه با صراحت و صداقت مسائل دشوار را با مردم در میان می‌گذارد. ای کاش رسانه ملی، برخی سخنان مهم و جالبش را ممیزی نمی‌کرد و تریبونی تمام عیار به دولت اختصاص می‌یافت. امیدواریم در دوره جمهوری سوم، شاهد پایان انحصارها باشیم و تریبون ملت و دولت به مسیر فراگیر بازگردانده شود.

به رغم تلاش بی وقفه و هوشمندانه افسران دیپلماسی در عرصه مذاکره و در میدان حقوق بین‌الملل، هیچگاه نباید آمادگی رزمی و دفاعی را وانهاد. آمریکا و بدتر از آن اسرائیل نشان داده‌اند که به هیچ اصل و رسمی پایبند نیستند و از هر فرصتی برای تجاوز و تعدی و تخریب علیه کشورمان بهره می‌گیرند. شاهد مدعا جنایات لبنان که روی هر جنایتکاری را سفید کرده و اعراب و اروپاییان باسکوت نظاره می‌کنند. بنابر این هرکارِ ممکنی را باید برای شیعیان لبنان و حزب‌الله در برابر بی رسمی و جنایات قصابان اسرائیل انجام دهیم.

نکته‌ای را در مورد خودمان باید به صراحت گفت ـ و البته حقیقت تلخ است ـ این جنگ دامنه‌ای گسترده و تأثیری وسیع بر امروز و فردای ایران برجای خواهد نهاد. اما می‌توانیم همین نقطه عطف را فرصتی برای یک جهش بلند به سوی توسعه و تحول قرار دهیم، یا  از آن روایتی از غرور و داستانهای تکراری و غیر مرتبط با مشکلات واقعی و افکار اکثریت جامعه بسازیم!

ایران و مردم میهن، در سالهای پیش از دو جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان یا ۴۰ روزه، سالهای پرنوسان و دشواری را طی کردند. سالها تحریم و بحران و گاه برخوردها و اتلافِ نیروهای ناضرور برای اموری که حل و فصل آن در میان مردم گاهی به مفاهمه‌ای ساده نیاز داشت، اما متأسفانه با تحریکات گروههای تندرو و متعصب ـ و گاهی ذینفع ـ خشونت و تلخی به بار می‌آورد! و به جای سازندگی و همکاری و سرمایه‌گذاری برای آینده، فرسایش و ناترازی در دولت‌های آخر را شاهد بودیم که نَفَسِ تولیدکنندگان را می‌گرفت و آب و انرژی و بسیاری از امور اساسی را در معرض خطرهای بزرگ قرار داد.

در نبرد بزرگ و میهنی اخیر، دشمنان بی‌رحم و همسایگان بی‌رسم نتوانستند در مقابل سرداران، افسران و سربازان تکاور دلیر و ملت بزرگ و مردم دلاور ما دوام آورند. سرِ خصم را به سنگ کوبیدیم و چشمانش را پرغبار کردیم. سرشکسته شدند تا حد خود بشناسند. چشمشان کور؛ که دیگر به این سرزمین مقدس دست نیندازند و به این خطه زیبا، نظر به ناپاکی ندوزند. نیز برخی همسایگان که در اوهام نژادی و پیمان ابراهیمی، خود را گرفتار قلاب صهیون کردند و در حوض کوچک خیالاتشان با نهنگ عمان در افتادند:

من ماهی‌ام، نهنگم و عُمّانم آرزوست
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نورِ رویِ موسیِ عِمرانم آرزوست

از این مقدمات که بگذریم، چند موضوع مهم و نیز انتقادی هست که باید به آن توجه شود. فرصت آشتی ملی در کشوری که از یک و دو نبرد بزرگ سربلند بیرون آمده، و همچون سرو ایستاده در برابر دشمنان بی­وجدان و نانجیب که تمام جهان از آن در هراس بودند، تاب آورده و چشم در چشم اهریمن جنگیده، یک فرصت تاریخی و شاید غیر قابل تکرار است.

نباید فرصت سوزی کرد یا به شعارگرایان و مدعیان دروغین اجازه داد تا خطاهای گذشته را یک بار دیگر تکرار کنند و خدای ناکرده تجربه‌های تلخ ناترازی‌ها و کاسبان تحریم و دلالان و تراستیها و حواله  بگیرها و فرصت طلبان و بی ­عدالتی­ های آشکار دوباره ایران را دچار بحران و دولت را زمینگیر کند.

آن ابتلائات هریک مصیبتی بود در بی‌انصافی که شکافها ایجاد کرد، ولی خدای بزرگ حافظ ایران بود. به رغم رویدادهای هولناک در دو دهه اخیر، در جنگ ۱۲ روزه، در کنار نظامیان و دولتیان، مردم نیز یکپارچه در برابر جنایتکاران تل‌آویو ایستادند و سپس سینه سپر کردند در مقابل امپریالیسم آمریکای دونالد ترامپ و جانانه مقاومت کردند. خدا بود که این ملت را برکت و شرف و عزت داد و خواهد داد: وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِینَ...

در دوران جمهوری سوم و رهبری جدید، امیدهای مردم قطعا بیشتر است که: «وطن پیر دگر باره جوان خواهد شد». حکمرانی در جهان نو با محدودسازی فضای ارتباطات سازگار نیست. آن هم جامعه پویا و تنیده و درحال رشد ایران که چشم جهان را خیره کرده و خواهد کرد. باید به قدرت جهانی شدن در علم و فرهنگ و ایمان اندیشید. در انزوا، یک کشور و یک ملت، از یاد خواهد رفت.

خوشبختانه رئیس جمهور و ستاد راهبردی و ساماندهی فضای مجازی، مشکل مسدود بودن اینترنت را برای عموم مردم حل کردند و این یک گام بلند برای جلب اعتماد افکار عمومی و بهبود شرایط فعالیت اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی نیز محسوب می‌شود. دولت باید جایگاه بلند جمهوریت و قدرت آرای مردم را بر اساس قانون اساسی بدان بازگرداند و این وظیفه رئیس جمهور است.

اکنون که حرف از رسانه و آزادی اینترنت شد، بد نیست یک رسانه دیگر از میان مطبوعات هم از یاد نرود. روزنامه «هم میهن» نیز به دلیل یکی از گزارش‌ها و یادداشت‌ها یا به دلیل مشابه، از انتشار محروم شده است. به میمنت پیروزی و مقاومت، سعه صدر و رأفت و بلند نظری در نظام را با بازگرداندن امکان انتشار روزنامه و دادن تذکرات لازم، می‌توان فراهم کرد. این مسئله، در حالی که رسانه‌های بیگانه توطئه می‌کنند، می‌تواند یک نقطه درخشان در عرصه اخبار رسانه‌ای و امتیازی برای افکار عمومی در داخل محسوب شود.

باز هم در عرصه رسانه، یک تذکر به سیما و درباره کسانی که خود را محق می‌دانند دست به برخی رفتارهای نادر بزنند، از جمله اهانت به پرچم و شلیک به آن و مسائل مشابه؛ خدمت ایشان عرض می‌کنم که پرچم نشان دولت‌ها نیست.

نماد ملت‌ها و مردمان است. خداوند سبحان در آیه ۱۰۸ سوره انعام فرمود: وَلَا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ -  «معبودانی را که کافران به جای خدا می‌پرستند، دشنام ندهید، که آنان هم از روی دشمنی و نادانی خدا را دشنام خواهند داد.» پس حکمت خداوند را بیاموزید و در آن تآمل کنید.

موضوعات دیگر هست که چنین بغرنج نیست. ازجمله اینکه باز هم گاهی شاهد حضور افراد غیر مسئول و مخل نظم عمومی هستیم که مزاحم کسب قانونی، و مانع اکران فیلم‌های سینمایی دارای مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان سینمایی کشور می‌شوند. اگر مملکت قانون دارد برای همه است. اگر پلیس دارد برای همه است و اگر امکاناتی هست برای همگان است، بالاخره باید فکری برای این بلیه و خودسریها کرد. زیبنده نظام اسلامی و جامعه اخلاقی و دولت قانونمند نیست. همه می دانیم چه سوابق و نتایج اسفباری دارد این رفتارها، زیرا این موضوعی تازه نیست و خواجه فرموده:

به صوت چنگ بگوییم آن حکایتها
که از نهفتن آن دیگ سینه می زد جوش
دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش